Speciaal Voorwoord:
De ware ideologische wortels van het terrorisme:

De meeste mensen denken dat de evolutietheorie voor het eerst door Charles Darwin naar voren is gebracht en dat zij steunt op wetenschappelijk bewijs, observaties en experimenten. Maar Darwin is niet de bedenker ervan en zij steunt ook niet op wetenschappelijk bewijs. De theorie bestaat uit toepassing op de natuur van een oud dogma van de materialistische filosofie. Hoewel ze niet door wetenschappelijke bewijzen gestaafd wordt, wordt de theorie blind ondersteund in naam van de materialistische filosofie.

Dit fanatisme heeft tot allerlei rampen geleid. Want samen met de verspreiding van het Darwinisme en de materialistische filosofie die het ondersteunt, heeft het het antwoord op de vraag: “Wat is de mens?” veranderd. Gewoonlijk antwoordde men: “De mens is door Allah geschapen en moet volgens de prachtige moraal leven die Hij onderricht heeft”. Nu begint men te denken: “De mens is door toeval tot stand gekomen, en is een dier dat zich ontwikkeld heeft door de strijd om het bestaan.” Er is een hoge prijs voor dit grote bedrog betaaltd. Gewelddadige ideologieën zoals racisme, fascisme en communisme en vele andere barbaarse wereldopvattingen die op conflict gebaseerd zijn, hebben hun kracht uit dit bedrog gehaald.

Dit artikel zal de ramp die het Darwinisme de wereld heeft gebracht, bestuderen en zijn banden verklaren met het terrorisme, wat een van de belangrijkste wereldproblemen van onze tijd is.

De Darwinistische leugen: ‘Het leven is strijd’

Darwin bepaalde zijn basisvoorwaarden toen hij zijn theorie ontwikkelde: “De ontwikkeling van levende wezens hangt af van de strijd om het bestaan. De sterken winnen de strijd. De zwakken zijn veroordeeld overwonnen te worden en in vergetelheid te raken.”

Volgens Darwin is er een harde strijd om te overleven en een altijddurend gevecht in de natuur. De sterken winnen het altijd van de zwakken. De ondertitel die hij gaf aan zijn boek: ‘Het ontstaan der soorten, “Het ontstaan der soorten door middel van natuurlijke selectie of het behoud van bevoorrechte rassen in het gevecht om het bestaan”, benadrukt die opvatting.

Verder ging Darwin ervan uit dat ‘de strijd om het bestaan’ ook gold voor mensenrassen. Volgens die denkbeeldige claim waren ‘bevoorrechte rassen’ de winnaars van de strijd. Bevoorrechte rassen, volgens Darwin waren dat de blanke Europeanen. Afrikaanse of Aziatische rassen waren in de strijd om het bestaan achtergebleven. Darwin ging nog verder en suggereerde dat deze rassen spoedig ‘het gevecht om het bestaan’ geheel zouden verliezen en dus zouden verdwijnen:

“In de nabije toekomst, niet erg ver wanneer het in eeuwen gemeten wordt, zullen de beschaafde rassen van de mens vrijwel zeker de primitieve rassen over de hele wereld uitroeien en vervangen. Tegelijkertijd zullen antropomorfische apen ongetwijfeld uitgeroeid zijn. De kloof tussen de mens en zijn naaste verwanten zal dan groter zijn, want het zal dan gaan tussen aan de ene kant de mens in een beschaafdere staat, mogen we hopen, zelfs dan de Kaukasische mens, en wat apen zo laag als de baviaan aan de andere kant. In plaats van zoals nu tussen de neger of de Aboriginal en de gorilla.”1

De Indiaanse antropoloog Lalita Vidyarthi legt uit hoe de Darwinistische evolutietheorie het racisme in de sociale wetenschappen heeft gebracht:

“Zijn (Darwins) theorie van de overleving van de fitste is toen warm door de sociale wetenschappers ontvangen, en zij geloofden dat de mensheid verschillende niveaus van ontwikkeling had bereikt, en de beschaving van de blanke als uiteindelijk niveau had. In de tweede helft van de 19de eeuw werd het racisme als feit door de grote meerderheid van de westerse wetenschappers geaccepteerd.”2

Darwins bron van inspiratie: de meedogenloze theorie van Malthus

De bron van inspiratie voor Darwin was het boek van de Britse econoom Thomas Malthus: “Een essay over het principe van de bevolking”. Malthus berekende dat de menselijke bevolking snel zou toenemen als het alleen aan de mens lag. Volgens hem waren de belangrijkste invloeden die bevolkingsaantallen konden beheersen rampen zoals oorlog, honger en ziekte. Kortom, volgens zijn wrede bewering moesten sommige mensen sterven om andere te laten leven. Het bestaan kreeg de betekenis van een ‘permanente oorlog.’

In de 19de eeuw werden de opvattingen van Malthus alom geaccepteerd. Vooral Europese intellectuelen uit de bovenste laag van de maatschappij ondersteunden zijn wrede ideeën. In het artikel: “De geheime wetenschappelijke agenda van de Nazis”, wordt het belang van de toepassing van Malthus’ opvattingen op bevolkingsgroei op deze manier beschreven:

In de eerste helft van de 19de eeuw verzamelden zich door heel Europa leden van de heersende klassen om het nieuw ontdekte ‘bevolkingsprobleem’ te bespreken en om manieren te bedenken om het Malthusiaanse mandaat toe te passen om het sterftecijfer onder de armen te laten toenemen: “In plaats van hygiëne onder de armen te promoten moeten we de tegenovergestelde gewoonte aanmoedigen. In onze steden moeten we de straten smaller maken, meer mensen in de huizen plaatsen en de pest proberen te laten terugkomen. Op het platteland moeten we onze dorpen in de buurt van stilstaand water bouwen, en vooral de bouw van dorpen in moerasachtige en ongezonde situaties aanmoedigen,”etc. etc3

Als gevolg van deze wrede politiek zullen de zwakken en degenen die de strijd om het bestaan verloren, uitgewist worden, en als gevolg daarvan zal de snelle toename de bevolkingsgroei in evenwicht komen. Deze zogenaamde ‘onderdrukking van de armen’ werd in werkelijkheid in de 19de eeuw in Groot-Brittannië uitgevoerd. Er werd een industriële wet aangenomen waarin kinderen van acht of negen jaar verplicht werden om zes uur per dag in de kolenmijnen te werken en duizenden stierven onder verschrikkelijke omstandigheden. De ‘strijd om het bestaan’ die door de theorie van Malthus vereist werd, leidde tot miljoenen Britten die een ellendig bestaan hadden.

Beïnvloed door deze ideeën, paste Darwin dit concept van strijd toe op de hele natuur en stelde zich voor dat de sterken en de fitsten de overwinnaars van de oorlog om het bestaan werden. Sterker nog: hij beweerde, dat de zogenaamde strijd om het bestaan een rechtvaardige en onveranderlijke natuurwet was. Aan de andere kant nodigde hij de mensen uit om hun reliegieuze overtuigingen te verlaten door de schepping te ontkennen, en mikte dus op alle ethische waarden die een obstakel konden zijn voor de wreedheid van de ‘strijd om het bestaan’.

Het verspreiden van deze valse ideeën die de individuen naar meedogenloosheid en wreedheid leidden, moest de mensheid in de 20ste eeuw duur betalen.

Waar ‘de wet van de jungle’ toeleidde: het fascisme

Terwijl het Darwinisme het racisme in de 19de eeuw voedde, vormde het de basis van een ideologie die zich zou ontwikkelen in de 20ste eeuw en de wereld in bloed zou drenken: het nazisme.

Er kan in de nazistische ideologieën een sterke Darwinistische invloed gezien worden. Als men deze theorie bestudeert, die door Adolf Hitler en Alfred Rosenberg vorm is gegeven, dan komt men concepten tegen als ‘natuurlijke selectie, selectief paren’ en ‘de strijd om het bestaan tussen rassen’, dit zijn termen die tientallen keren in “Het ontstaan der soorten” zijn herhaald. Toen hij zijn boek “Mijn Kampf” noemde, werd Hitler door de Darwinistische strijd om het bestaan geïnspireerd en door het principe van de overwinning van de fitste. Hij spreekt in het bijzonder over de strijd tussen de rassen:

“De geschiedenis bereikt zijn hoogtepunt in een nieuw duizendjarig rijk van ongekende pracht, gebaseerd op een nieuwe raciale hiërarchie die door de natuur zelf is gedicteerd”.4

Op de partijbijeenkomst in Neurenberg in 1933, verkondigde Hitler dat “een hoger ras een lager ras onderwerpt… een recht dat we in de natuur zien en wat gezien kan worden als het enige onontvreemdbare recht”.

Dat de Nazi’s door het Darwinisme beïnvloed waren, is een feit dat bijna alle geschiedkundigen die in dit onderwerp gespecialiseerd zijn, accepteren. De historicus Hickmann beschrijft de Darwinistische invloed op Hitler als volgt:

“(Hitler) geloofde vast in de evolutie en predikte deze. Wat ook de diepere complexen van zijn psychose mogen zijn, het is zeker dat [het concept van het gevecht belangrijk was, omdat] zijn boek, Mein Kampf, duidelijk een aantal van de evolutionistische ideeën uiteenzet, en wel in het bijzonder die, die strijd benadrukken, overleving van de fitste en uitroeiïng van de zwakken om een betere maatschappij te vormen.5

Hitler, die met deze opvattingen naar buiten kwam, sleepte de wereld mee in geweld dat zij nog nooit eerder had meegemaakt. Vele etnische en politieke groeperingen en in het bijzonder de joden werden aan gruwelijke wreedheid en afslachting in de Nazi concentratiekampen blootgesteld. De Tweede Wereldoorlog, die met de invasie van de Nazi’s begon, kostte 55 miljoen levens. Wat achter de grootste tragedie in de wereldgeschiedenis lag, was het Darwinistische concept van ‘de strijd om te overleven.’

De bloedband: Darwinisme en communisme

Terwijl de fascisten aan de rechterkant van het Sociaal Darwinisme gevonden kunnen worden, wordt de linkerkant door de communisten in beslag genomen. Communisten hebben altijd tot de felste verdedigers van de Darwinistische theorie behoord.

De relatie tussen het Darwinisme en het communisme gaat direkt op naar de stichters van beide ‘ismen’. Marx en Engels, de grondleggers van het communisme, hebben “Het ontstaan der soorten” van Darwin gelezen zodra het gepubliceerd was en stonden verbaasd over de ‘dialectische materialistische’ houding. De briefwisseling tussen Marx en Engels laat zien, dat zij de theorie van Darwin zagen als ‘de basis bevattend in de natuurlijke historie voor het communisme.” In zijn boek ‘De dialectiek van de natuur’, wat hij onder invloed van Darwin schreef, was Engels vol lof voor Darwin, en probeerde zijn eigen bijdrage te leveren aan de theorie in het hoofdstuk De rol die arbeid heeft gespeeld in de overgang van aap tot mens.’

Russische communisten, die de voetstappen van Marx en Engels volgden, zoals Plekhanov, Lenin, Trotsky en Stalin, waren het allemaal met Darwins evolutietheorie eens, Plekhanov, die als de oprichter van het Russisch communisme gezien wordt, ziet het marxisme als ‘Darwinisme in zijn toepassing tot de sociale wetenschap’.6

Trotsky zei: “Darwins ontdekking is de hoogste triomf van de dialectiek in het gehele veld van de organische materie.”7

Darwinistische opvoeding speelde een belangrijke rol in de vorming van de communistische kaders. Bijvoorbeeld, historici hebben opgemerkt dat Stalin, in zijn jeugd religieus was, maar een atheïst werd door de boeken van Darwin.8

Mao die het communistische bewind in China vestigde, doodde miljoenen mensen, en beweerde openlijk dat “Het Chinese socialisme op Darwin en de evolutietheorie gefundeerd is.”9

De geschiedkundige James Reeve Pusey van de Harvard University geeft vele details over het effect van het Darwinisme op Mao en het Chinese communisme in zijn onderzoeksboek China and Charles Darwin.10

Kortom, er is een onverbrekelijke band tussen de evolutietheorie en het communisme. De theorie beweert dat levende objecten het resultaat zijn van het toeval en geeft een zogenaamd wetenschappelijke ondersteuning voor atheïsme. Communisme, een atheïstische ideologie, is daarom vast verbonden met het Darwinisme. Verder zegt de evolutietheorie, dat ontwikkeling in de natuur mogelijk is dankzij conflict (met andere woorden: de strijd om te overleven) en ondersteunt zo het dialectisch concept dat de grondslag van het communisme is.

Als we aan het communistische concept van ‘dialectische strijd’, welke in de 20ste eeuw ongeveer 120 miljoen mensen gedood heeft, denken als ‘een moordmachine’, dan kunnen we de dimensie van de ramp die het Darwinisme de planeet heeft gebracht, beter begrijpen.

Darwinisme en terrorisme

No matter what ideology they may espouse, those who perpetrate terror all over the world are, in reality, Darwinists. Darwinism is the only philosophy that places a value on—and thus encourages—conflict.

Zoals we tot dusver gezien hebben, vormt het Darwinisme de basis van verschillende gewelddadige ideologieën die in de 20ste eeuw voor rampen voor de mensheid gezorgd hebben. Maar net als deze ideologieën, schrijft het Darwinisme ook een ‘ethisch begrip’ en een ‘methode’ voor die de verschillende wereldopvattingen kunnen beïnvloeden. Het fundamentele concept achter dit begrip en deze methode is, dat ‘we degenen die niet tot ons behoren, moeten bevechten’.

We kunnen dat op de volgende manier uitleggen: er zijn verschillende religies, wereldopvattingen en filosofieën in de wereld. Deze kunnen op één van deze twee manieren naar elkaar kijken:

• 1) Zij kunnen elkaars bestaan respecteren en proberen in dialoog met elkaar gaan en volgens een menselijke methode te werk gaan.
• 2) Zij kunnen ervoor kiezen elkaar te bevechten, en een voordeel veilig stellen door hen schade toe te brengen, met andere woorden, zich als dieren te gedragen.

De verschrikking die we terrorisme noemen, is niets anders dan de uiting van de tweede opvatting.

Als we de verschillen tussen deze twee opvattingen bekijken, kunnen we zien dat de idee van ‘de mens als een vechtend dier’, die het Darwinisme onderbewust aan de mensen heeft opgelegd, bijzonder invloedrijk is. Individuen en groepen die voor het conflict kiezen, kunnen wel nooit van het Darwinisme gehoord hebben en van de principes van de ideologie. Maar uiteindelijk gaan zij met een opvatting accoord waarvan de filosofische basis op het Darwinisme teruggaat. Dit zorgt ervoor dat zij in de juistheid van zulke, op het Darwinisme gebaseerde, slogans geloven, slogans zoals ‘in deze wereld overleven de sterken’, ‘grote vissen eten kleintjes’, ‘oorlog is een deugd’ en ‘de mens ontwikkelt zich door het voeren van oorlog’. Als we het Darwinisme weghalen, dan blijft er niets over behalve lege kreten.

Eigenlijk is het zo, dat, als het Darwinisme verwijderd wordt, er geen filosofie van het ‘conflict’ overblijft. De drie goddelijke religies waar de meeste mensen in de wereld in geloven, islam, christendom en jodendom, zijn tegen geweld. Alle drie de godsdiensten willen vrede en harmonie op aarde brengen en zijn ertegen, dat onschuldige mensen gedood worden en lijden aan wreedheden en martelingen. Strijd en geweld doen de moraal die God voor de mensheid heeft bepaald, geweld aan, en dit zijn abnormale en ongewenste concepten. Maar het Darwinisme ziet en beeldt conflict en geweld uit als iets natuurlijks, iets wat juist en correct is dat er hoort te zijn.

Daarom is het zo, dat, als mensen terroristische handelingen plegen en de concepten en symbolen van de islam, het christendom en het jodendom gebruiken in de naam van die godsdiensten, je er zeker van kunt zijn dat dit geen moslims, christenen of joden zijn. Het zijn echte Sociaal Darwinisten. Zij verbergen zich onder de mantel van de godsdienst, maar het zijn geen oprechte gelovigen. Zelfs als ze beweren de religie te dienen, zijn ze in werkelijkheid vijanden van de religie en de gelovigen. Dit, omdat zij meedogenloos een misdaad begaan die de religie verbiedt, en op deze manier de godsdienst in de ogen van de mensen zwart maken.

Daarom is de wortel van het terrorisme, dat onze planeet teistert niet een van de goddelijke religies, maar het is het atheïsme, en een uiting van het atheïsme van onze tijd: ‘Darwinisme’ en ‘materialisme’.

Islam is Niet De Bron Van Het Terrorisme, Maar De Oplossing Daarvan

Sommige mensen die zeggen dat zij in naam van de godsdienst handelen, begrijpen hun godsdienst niet goed of voeren het op de verkeerde manier uit. Daarom is het onjuist om een idee van die godsdienst te vormen door de activiteiten van die mensen. De beste manier om de islam te begrijpen is door zijn heilige bron.

De heilige bron van de islam is de Qoer-aan; en het model van de moraal in de Qoer-aan – islam - wijkt volkomen af van het beeld dat in de hoofden van een aantal westerlingen gevormd is. De Qoer-aan is gebaseerd op de concepten van: moraal, liefde, mededogen, genade, nederigheid, zelf-opoffering, verdraagzaamheid en vrede, en een moslim die volledig volgens deze moraal leeft is zeer verfijnd, verstandig, tolerant, eerlijk en inschikkelijk. Aan degenen om hem heen geeft hij liefde, respect, vrede en een gevoel van vreugde in het leven.

De islam is een godsdienst van vrede en welbevinden

Het woord islam betekent ‘vrede’ in het Arabisch. De islam is een religie die neer is gedaald om de mensheid een leven aan te bieden dat met vrede en welbevinden gevuld is en waarin Allahs eeuwige genade en mededogen in de wereld tot uiting komen. Allah nodigt alle mensen uit om de morele leerstellingen van de Qoer-aan als voorbeeld te accepteren, waardoor genade, mededogen, verdraagzaamheid en vrede in de wereld ervaren mogen worden. In soera al-Baqara vers 208 wordt dit bevel gegeven:

O jullie die geloven! Ga de islam op een volmaakte manier binnen en volg niet de voetstappen van Sheitan. Waarlijk! Voor jullie is hij een duidelijke vijand.

Zoals we in dit vers zien, kunnen de mensen slechts welbevinden ervaren als zij de islam accepteren en volgens het morele onderricht van de Qoer-aan leven.

Allah veroordeelt ellende

Allah calls people to peace and security, whereas irreligious ideologies encourage conflict and terror.

Allah heeft de mensheid bevolen het kwaad te vermijden; Hij heeft ongeloof, immoraliteit, opstandigheid, wreedheid, aggresie, moord en bloedvergieten verboden. Degenen die zich niet aan dit bevel van Allah houden volgen de voetstappen van sheitan, zoals in het hierboven genoemde vers gezegd wordt, en hebben een houding aangenomen die Allah onwettig heeft verklaard. Van de vele verzen die over dit onderwerp gaan, volgen er twee:

En degenen die het verbond met Allah verbreken, na zijn totstandkoming, en datgene wat Allah bevolen heeft te verenigen geweld aandoen en verderf zaaien in het land, op hen is de vloek. En voor hen is er een ongelukkig (slecht) huis. (Soera ar-Ra’d: 25)

Zoek met datgene wat Allah jou gegeven heeft, het Huis van het hiernamaals, en vergeet niet jouw deel van wettig vermaak in deze wereld en doe goed zoals Allah goed voor jou doet, en zaai geen verderf in het land. Waarlijk, Allah houdt niet van de verderfzaaiers.” (Soera al-Qasas:77)

Zoals we zien, verbiedt Allah elke soort verderfelijke handeling in de islam en daaronder vallen ook terrorisme en geweld, en veroordeelt degene die zulke daden begaat. Een moslim brengt schoonheid naar de wereld en verbetert de wereld.

De islam verdedigt verdraagzaamheid en vrijheid van meningsuiting

De islam is een godsdienst die de vrijheid van leven, ideeën en gedachten koestert. De islam verbiedt spanning en conflict tussen mensen, laster, achterdocht en zelfs het negatief over een ander denken.

De islam verbiedt niet alleen terreur en geweld, maar ook de geringste druk van het opleggen van een idee bij een ander:

Er is geen dwang in de godsdienst. Waarlijk, het rechte pad is duidelijk te onderscheiden van het pad dat doet afdwalen. Iedereen die niet in afgoden gelooft, en in Allah gelooft heeft het waardevolste handvat gegrepen dat nooit zal afbreken. En Allah is de Alhorende, de Alwetende. (Soera Al-Bakara:256)

Herinner hen dus, jij bent slechts iemand die mensen aan iets herinnert.Je kunt ze niet dwingen te geloven. (Soera Al-Ghashiyah:21)

Iemand dwingen in een godsdienst te geloven of die te praktiseren is tegen de geest en de essentie van de islam, want het is nodig dat het geloof uit vrije wil en bewustzijn geaccepteerd wordt. Natuurlijk mogen moslims elkaar aanmanen om de morele principes die in de Qoer-aan onderwezen worden te onderhouden, maar ze mogen nooit dwingen. In ieder geval kan iemand niet worden overgehaald om de godsdienst te praktiseren door hem een werelds privilege aan te bieden.

Laat ons een volledig tegenovergestelde vorm van maatschappij voorstellen. Bijvoorbeeld een maatschappij waar de mensen door de wet gedwongen worden godsdienst te bedrijven. Zo’n soort maatschappij is volledig strijdig aan die van de islam, want geloof en aanbidding hebben alleen waarde als zij aan Allah gericht zijn. Als er een systeem was dat mensen dwong om te geloven en te aanbidden, dan zouden de mensen alleen uit vrees voor het systeem vroom zijn. Wat vanuit het oogpunt van de godsdienst acceptabel is, is dat de godsdienst gepraktiseerd wordt in een omgeving waar vrijheid van bewustzijn toegestaan is, en dat ze gepraktiseerd wordt voor de goedkeuring van Allah.

Allah heeft het doden van onschuldige mensen onwettig gemaakt

Volgens de Qoer-aan is een van de grootste zonden het doden van een mens die geen zonde begaan heeft.

Hierom hebben Wij de Kinderen van Israël bevolen dat als iemand een ander doodt, behalve als het een moordenaar betreft of iemand die zorgt voor het verspreiden van ellende over het land – het is alsof hij de hele mensheid gedood heeft en als iemand een leven redt, het is alsof hij het leven van de hele mensheid heeft gered. En zeker, tot hen kwam Onze boodschapper met duidelijke bewijzen en tekenen, en zelfs hierna overtraden velen nog de grenzen in het land! (Soera Al-Maida:32)

En degenen die geen andere god naast Allah aanroepen, noch dat leven doden wat Allah verboden heeft, behalve voor een gerechtelijke zaak, noch onwettige seksuele gemeenschap begaan – en iedereen die dit doet zal een bestraffing ontvangen! (Soera Al-Foerqaan:68)

Zoals we in de hierboven genoemde verzen kunnen zien, worden degenen, die een onschuldig mens zonder reden doden met een zware bestraffing bedreigd. Allah heeft geopenbaard dat het doden van iemand net zo’n grote zonde is als het doden van de hele mensheid. Iedereen die de door Allah ingestelde richtlijnen respecteert zou zelfs niet een enkel individu schaden, laat staan duizenden onschuldige mensen vermoorden. Degenen die denken dat zij het recht en hun straf kunnen ontlopen in deze wereld zullen nooit ontsnappen van de verantwoording die zij in de Aanwezigheid van Allah moeten afleggen op de Laatste Dag. Dus die gelovigen die weten dat zij verantwoording bij Allah moeten afleggen na hun dood, zullen heel voorzichtig zijn in het respecteren van de grenzen die Allah gesteld heeft.

Allah beveelt de gelovigen om mededogend en genadevol te zijn

In dit vers wordt het moraal van de moslim uitgelegd:

Dan wordt hij één van de gelovigen die de anderen aansporen tot volharding en geduld en (ook) de ander aansporen tot medelijden en mededogen. Zij zijn degenen aan de rechterkant (Soera al-Balad:17-18)

Zoals we in dit vers zien, is een van de belangrijkste morele uitgangspunten die Allah voor Zijn dienaren heeft nedergezonden, zodat zij gered mogen worden en genade krijgen en het paradijs, ‘de ander tot mededogen aansporen’.

De islam die in de Qoer-aan beschreven wordt is een moderne, verlichte en progressieve godsdienst. Een moslim is vooral een man van vrede; hij is tolerant met een democratische geest, beschaafd, verlicht, eerlijk, en heeft verstand van kunst en wetenschap.

Een moslim die in de verfijnde morele leerschool van de Qoer-aan is onderricht benaderd iedereen met de liefde die de islam van hem verwacht. Hij heeft respect voor ieder idee en hij weet kunst en esthetiek op waarde te schatten. Hij is verzoeningsgezind bij iedere gebeurtenis; verwijdert spanning en herstelt vriendschap. In maatschappijen samengesteld uit individuen zoals deze, zal er een hoger ontwikkelde beschaving zijn, een hogere sociale moraal, meer vreugde, geluk, rechtvaardigheid, veiligheid, overvloed en zegeningen dan in de meeste moderne naties van vandaag de dag.

Allah heeft verdraagzaamheid en vergeving bevolen

Soera al-A’raf, vers 199 die zegt: ‘beoefen vergeving’ brengt het concept van vergeving en verdraagzaamheid tot uiting, wat een van de basisprincipes van de islamitische religie is.

Als we naar de islamitische geschiedenis kijken, kunnen we duidelijk zien hoe de moslims deze belangrijke richtlijn van het morele onderricht van de Qoer-aan in hun sociale leven praktiseerden. Bij ieder punt in hun vooruitgang vernietigden moslims onwettige praktijken en schiepen een vrije en verdraagzame omgeving. Op de gebieden van religie, taal en cultuur maakten zij het mogelijk voor mensen die het volledig oneens met elkaar waren, om onder hetzelfde dak in vrijheid en vrede te leven, en gaven aan degenen waar zij over heersten het voordeel van kennis, welvaart en status. Dit was ook een van de belangrijkste redenen waarom het grote en wijdverspreide Ottomaanse rijk in staat was zoveel eeuwen te blijven bestaan, namelijk dat zijn manier van leven door de verdraagzaamheid en het begrip geleid werd die door de islam gebracht waren. Eeuwenlang zijn moslims gekarakteriseerd door hun verdraagzaamheid en mededogen. In iedere tijd waren zij de rechtvaardigste en meedogendste van alle mensen. Alle etnische groepen binnen deze multinationale gemeenschap oefenden jarenlang vrijelijk de religies uit die zij volgden en genoten van iedere gelegenheid om in hun eigen cultuur te leven en op hun eigen manier te aanbidden.

Zeker, de bijzondere verdraagzaamheid van de moslims, als deze werd uitgeoefend zoals hij in de Qoer-aan bevolen is, kan slechts vrede brengen en welzijn voor de hele wereld. De Qoer-aan verwijst naar deze bijzondere soort verdraagzaamheid:

De goede daad en de slechte daad kunnen niet gelijk zijn. Vervang (het kwaad) door één die beter is, dan, waarlijk, hij die jouw vijand was, (zal) je hartsvriend (worden). (Soera al-Foesilat:34)

Conclusie

Dit alles laat zien dat het morele onderricht dat de islam de mensheid aanbiedt, één is van vrede, geluk en rechtvaardigheid voor de wereld. De barbarij die tegenwoordig in de wereld plaatsvindt onder de naam van het ‘islamitisch terrorisme’ is volledig verwijderd van het morele onderricht van de Qoer-aan en is het werk van onwetende, vooringenomen mensen, misdadigers die niets met de godsdienst te maken hebben. De oplossing voor deze individuen en groepen die proberen om hun woeste daden onder de vlag van de islam te brengen, is de mensen de ware morele leerstellingen van de islam te vertellen.

Met andere woorden, de islamitische godsdienst en het morele onderricht van de Qoer-aan zijn niet de steunpilaar van het terrorisme en de terroristen, maar de geneeswijze waarmee de wereld van gesel van het terrorisme gered kan worden.

Inleiding: Waarom de evolutietheorie?

Voor sommige mensen heeft de evolutietheorie of het Darwinisme alleen wetenschappelijke gevoelswaarde, zonder blijkbaar direct gevolg voor hun dagelijks leven. Dit is natuurlijk een algemeen verkeerd begrepen feit. Het gaat veel verder dan alleen maar een onderwerp binnen het gebied van de biologische wetenschappen, de evolutietheorie is de basis van een onderliggende bedriegelijke filosofie, die grote groepen mensen beheerst: het materialisme.

De materialistische filosofie, die alleen het bestaan van materie accepteert en aanneemt dat de mens ‘een hoop materie is’, beweert dat hij niets meer dan een dier is, met ‘strijd’ als enige regel voor zijn bestaan. Hoewel het als een moderne filosofie wordt gepropageerd die haar basis heeft in de wetenschap is het materialisme in feite een oud dogma zonder wetenschappelijke basis. Bedacht in het oude Griekenland, werd dit dogma door de atheïstische filosofen van de 18de eeuw herontdekt. Het werd toen in de 19de eeuw in verschillende gebieden van wetenschap ingevoerd door denkers zoals Karl Marx, Charles Darwin en Sigmund Freud. Met andere woorden, de wetenschap werd verdraaid om ruimte te maken voor het materialisme.

Karl Marx maakte duidelijk, dat de theorie van Darwin een gedegen basis vormde voor het materialisme en dus ook het communisme. Hij toonde ook zijn sympathie voor Darwin door ‘Das Kapital’, wat als zijn grootste werk wordt gezien, aan hem te wijden. In de Duitse editie van het boek schreef hij: “Van een toegewijde bewonderaar aan Charles Darwin.”

De afgelopen tweehonderd jaar is een bloedige arena van het materialisme geweest: ideologieën die op het materialisme gebaseerd waren (of strijdende ideologieën die tegen het materialisme waren, maar toch de basis daarvan deelden) hebben voortdurend geweld, oorlog en chaos in de wereld gebracht. Het communisme is verantwoordelijk voor de dood van 120 miljoen mensen en is een direct gevolg van de materialistische filosofie. Fascisme, ondanks het feit dat het zich voordeed als een alternatief voor de materialistische wereldopvatting, heeft het fundamentele materialistische concept van vooruitgang door strijd geaccepteerd en heeft onderdrukkende regimes, massamoorden, wereldoorlogen en volkerenmoord uitgelokt.

Naast deze twee bloedige ideologieën zijn individuele en sociale gedragscodes door het materialisme aangetast.

De bedrieglijke boodschap van het materialisme verlaagt de mens tot een dier waarvan het bestaan toevallig is, en zonder verantwoordelijkheid tot welk wezen dan ook, het vernietigt morele zuilen zoals liefde, genade, zelfopoffering, bescheidenheid, eerlijkheid en rechtvaardigheid. Omdat zij door het motto: “het leven is een strijd” bedrogen zijn, gingen de mensen hun leven zien als niets meer dan een botsing van belangen wat weer tot een leven leidde volgens de wet van de jungle.

Sporen van deze filosofie, die voor vele door de mens veroorzaakte rampen van de laatste tweehonderd jaar verantwoordelijk is, kunnen in iedere ideologie gevonden worden die de waarneembare verschillen onder mensen als ‘reden voor de strijd’ zien. Dit slaat ook op de terroristen van tegenwoordig die beweren de godsdienst hoog te houden, maar de grootste zonden begaan door onschuldige mensen te vermoorden.

De evolutietheorie of het Darwinisme is hier handig, want het vult de stukjes van de puzzel aan. Het levert een mythe op, dat het materialisme een wetenschappelijk idee is. Dat is dan ook de reden waarom Karl Marx, de grondlegger van het communisme en het dialectisch materialisme, schreef dat het Darwinisme “de basis in de natuurlijke geschiedenis” was van zijn wereldopvatting.11

Maar deze basis is verrot. Moderne ontdekkingen laten steeds weer opnieuw zien dat het populaire geloof waarbij het Darwinisme met wetenschap geassocieerd wordt, niet klopt. Wetenschappelijk bewijs verwerpt het Darwinisme volledig, en laat zien dat de oorsprong van ons bestaan niet de evolutie, maar de schepping is. Allah schiep het universum, alle levende wezens en de mens.

Dit boek is geschreven om dit feit aan de mensen bekend te maken. Sinds de eerste druk, oorspronkelijk in Turkije en later in vele andere landen, hebben miljoenen mensen het boek gelezen en gewaardeerd. Naast het Turks is het in het Engels, Italiaans, Spaans, Russisch, Bosnisch, Arabisch, Maleis en Indonesisch en nu in het Nederlands gedrukt. (De tekst van het boek is vrij verkrijgbaar in al deze talen op www.evolutiondeceit.com).

De invloed van ‘Het bedrog van de Evolutie’ is erkend door vertegenwoordigers van de tegenpartij. Harun Yahya was het onderwerp voor een artikel van New Scientist getiteld “Burning Darwin”. Het leidende populaire Darwinistische tijdschrift merkte in zijn nummer van 22 april 2000 op, dat Harun Yahya ‘een internationale held is’ en deelde zorg dat zijn boeken ‘overal in de islamitische wereld verspreid moeten worden.”

Science, het leidende tijdschrift van de algemene wetenschappelijke gemeenschap, benadrukte de invloed en de wetenschappelijke aanpak van de werken van Harun Yahya. Het artikel in Science: “De leer van de schepping schiet wortel waar Europa en Azië elkaar ontmoeten”, van 18 mei 2001, laat zien dat in Turkije wetenschappelijke boeken zoals ‘Het bedrog van de evolutie’, en ‘De donkere zijde van het Darwinisme’ meer invloed krijgen dan tekstboeken in bepaalde delen van het land”. De verslaggever gaat dan door in de beoordeling van het werk van Harun Yahya dat één ‘s werelds sterkste antievolutionistische bewegingen buiten Noord-Amerika op gang heeft gebracht”.

Hoewel zulke evolutionistische tijdschriften de invloed van ‘Het bedrog van de evolutie’ opgemerkt hebben, bieden zij geen wetenschappelijke antwoorden op zijn argumenten. De reden is natuurlijk dat dat eenvoudig niet mogelijk is. De evolutietheorie verkeert in een volledige patstelling, een feit dat u zult ontdekken als u de volgende hoofdstukken leest. Het boek zal u helpen realiseren, dat het Darwinisme geen wetenschappelijke theorie is maar een pseudo-wetenschappelijk dogma dat kunstmatig hoog wordt gehouden in de naam van de materialistische filosofie., ondanks het bewijs van het tegenovergestelde en de grondige verwerping,

Het is onze hoop dat ‘Het bedrog van de evolutie’ lange tijd zijn bijdrage levert in de verwerping van het materialisitsche-Darwinistische dogma dat de mensheid sinds de 19de eeuw misleid heeft. En het zal de mensen eraan herinneren, wat de belangrijke feiten van ons leven zijn, zoals hoe we ontstaan zijn en wat onze plichten tegenover onze Schepper zijn.

Hoofdstuk 1: Vrij van vooroordelen zijn

De meeste mensen nemen alles wat zij van wetenschappers horen als waarheid aan. Het komt niet bij hen op, dat wetenschappers ook verschillende filosofische of ideologische vooroordelen hebben. Het is een feit, dat evolutionistische wetenschappers hun vooroordelen en filosofische opvattingen aan het grote publiek opleggen onder het mom van de wetenschap. Bijvoorbeeld: hoewel zij zich bewust zijn, dat toevallige gebeurtenissen niets anders doen dan onregelmatigheden en verwarring veroorzaken, beweren zij nog steeds dat de fantastische orde, plan en ontwerp dat we zowel in het universum als bij levende wezens zien, door toeval tot stand is gekomen.

Bijvoorbeeld: zo’n bioloog kan gemakkelijk begrijpen, dat er in een proteïnemolecule een onvergelijkbare harmonie heerst, het proteïnemolecule is de bouwsteen van het leven en dat het niet waarschijnlijk is dat dit door toeval tot stand is gekomen. Niettemin neemt hij zonder vorm van enig bewijs aan, dat deze proteïne toevallig tot stand is gekomen onder primitieve aardse omstandigheden, miljarden jaren geleden. Hij houdt hier niet op, hij beweert ook zonder enige twijfel dat er niet alleen één molecule toevallig gevormd is, maar miljarden en dan op een onwaarschijnlijke manier bij elkaar zijn gekomen om de eerste levende cel te vormen. Verder verdedigt hij deze opvatting met een blinde koppigheid.

Dit is de evolutionistische wetenschapper. Als dezelfde wetenschapper drie bakstenen op elkaar ziet liggen als hij over een vlakke weg loopt, dan zou hij nooit denken dat deze drie bakstenen toevallig bij elkaar waren gekomen en dan op elkaar zouden zijn gaan liggen. Iedereen die dit zou denken, zou voor gek uitgemaakt worden.

Hoe kan het dan dat mensen die in staat zijn om normale gebeurtenissen rationeel te benaderen zo’n irrationele houding aannemen, als het om het bespiegelen van het eigen bestaan gaat?

Men kan niet beweren dat deze houding in naam van de wetenschap is aangenomen; de wetenschappelijke benadering vereist dat alternatieven in beschouwing genomen worden, als er voor een bepaald geval alternatieven zijn met een gelijke waarschijnlijkheid. En als de waarschijnlijkheid van één van de twee minder is, bijvoorbeeld als het maar 1% is, dan is het rationeel en wetenschappelijk om aan te nemen dat het andere alternatief, waarvan de waarschijnlijkheid 99% is, het juiste is.

Laten we doorgaan, en deze wetenschappelijke basis in gedachten houden. Er zijn twee opvattingen over het ontstaan van het leven op aarde. De eerste opvatting is, dat alle levende wezens in hun huidige complexe structuur door Allah geschapen zijn. De tweede opvatting is, dat het leven gevormd is door onbewuste, willekeurige gebeurtenissen. Dit wordt door de evolutietheorie beweerd.

Als we naar de wetenschappelijke gegevens kijken, bijvoorbeeld die van de moleculaire biologie, kunnen we zien dat er geen enkele kans is, dat welke levende cel dan ook – of zelfs één van de miljoenen proteïnen die in de cel aanwezig zijn – door toeval zijn ontstaan zoals de evolutionisten beweren. Zoals we in de volgende hoofdstukken zullen laten zien, hebben waarschijnlijkheidsberekeningen dit al vele keren bevestigd. De evolutionistische opvatting over het ontstaan van levende wezens heeft een waarschijnlijkheidsgehalte van 0.

Dit betekent dat de eerste opvatting een waarschijnlijkheidsgehalte van 100% heeft. Dat wil zeggen dat het leven op een bewuste manier tot stand is gekomen. Of om het op een andere manier te zeggen: het was “geschapen.” Alle levende wezens bestaan door het ontwerp van een Schepper, Die uitblinkt door superieure macht, wijsheid en kennis. Deze werkelijkheid is niet gewoon maar een overtuiging; het is de normale conclusie waar wijsheid, logica en wetenschap ons naartoe leiden.

Onder deze omstandigheden moet onze 'evolutionalist’ terugkomen op zijn bewering en toegeven dat dit feit zowel zeer voor de hand liggend is als dat het bewezen is. Als hij iets anders doet, dan laat hij zien dat hij iemand is die de wetenschap aan zijn filosofie, zijn ideologie en zijn dogma ondergeschikt maakt in plaats van een ware wetenschapper te zijn.

De woede, koppigheid en de vooroordelen van onze ‘wetenschapper’ worden iedere keer dat hij op de waarheid stuit, groter. Zijn houding kan met één simpel woord tot uitdrukking worden gebracht: ‘geloof’. Maar het is een blind bijgelovig geloof, want er kan geen verklaring zijn voor het niet zien van alle feiten of voor een levenslange toewijding aan het onwetenschappelijke scenario dat hij in zijn verbeelding geconstrueerd heeft.

Het blinde materialisme

Michael Behe: een vernederende stilte omringt de grote complexiteit van de cel

Het geloof waar wij het over hebben is de materialistische filosofie, die beweert dat de materie voor de eeuwigheid bestaat en dat er niets anders dan materie is. De evolutietheorie is de zogenaamde wetenschappelijke basis voor deze materialistische filosofie en die theorie wordt blind verdedigd om deze filosofie bestaansrecht te kunnen blijven geven. Als de wetenschap laat zien, dat de claims van de evolutietheorie ongeldig zijn – en daar zijn we aan het einde van de twintigste eeuw nu bij aangeland – dan wordt het zodanig gekneed en in positie gebracht dat zij de evolutie blijft ondersteunen om op die manier het materialisme levend te houden.

Een paar zinnen die door een belangrijke Turkse evolutionistische bioloog zijn geschreven, zijn een goed voorbeeld dat ons in staat stelt om te zien waar het verwarde oordeel en de verwarring van deze blinde toewijding toe leiden. Deze wetenschapper bespreekt de waarschijnlijkheid van de toevallige vorming van Cytochroom-C, dat één van de belangrijkste enzymen voor het leven is, als volgt:

De waarschijnlijkheid van de vorming van een serie Cytochroom-C staat gelijk aan nul. Dat wil zeggen, als het leven een bepaalde serie verlangd, dan kan er gezegd worden dat het een waarschijnlijkheid heeft van een maal in het hele universum. Want anders zouden metafysische krachten die buiten onze definitie staan voor deze vorming gezorgd hebben. Het accepteren van deze laatste optie is voor het doel van de wetenschap niet passend. Daarom moeten wij naar de eerste hypothese kijken.12

Deze wetenschapper vindt het ‘wetenschappelijker’ om een waarschijnlijkheid die gelijk is aan nul te accepteren dan de schepping. Maar volgens wetenschappelijke regels is het zo, dat als er twee alternatieve verklaringen voor een gebeurtenis zijn en één van de twee ‘een waarschijnlijkheid die aan nul grenst’ als mogelijke uitkomst heeft, de andere het juiste alternatief is. Maar de dogmatische materialistische benadering verbiedt de acceptatie van een superieure schepper. Dit verbod dwingt deze wetenschappers – en vele anderen die in hetzelfde materialistische dogma geloven, om de beweringen die totaal tegen de rede ingaan te accepteren.

Mensen die deze wetenschappers geloven en vertrouwen worden door dezelfde materialistische formule totaal in beslag genomen en zij nemen dezelfde onverstandige psychologie aan, als zij hun boeken en artikels lezen.

Dit dogmatische materialistische uitgangspunt is de reden waarom vele belangrijke namen uit de wetenschappelijke gemeenschap atheïsten zijn. Degenen die zich van de betovering van deze formule kunnen bevrijden die een open geest hebben, aarzelen niet om het bestaan van een schepper te accepteren. De Amerikaanse biochemicus Dr. Michael J. Behe één van de belangrijkste namen die de theorie van het ‘intelligente ontwerp’ ondersteunen, die de laatste tijd op grote schaal geaccepteerd wordt, beschrijft de wetenschappers die het geloof in het ‘ontwerp’ of ‘de schepping’ van de levende organismen verwerpen als volgt:

De laatste veertig jaar heeft de moderne biochemie de geheimen van de cel ontdekt. Hiervoor was het noodzakelijk dat tienduizenden mensen het beste deel van hun leven aan het langdurige werk in het laboratorium gaven…Het resultaat van deze cumulatieve inspanningen om de cel te onderzoeken – om het leven op moleculaire basis te onderzoeken – is een luide, duidelijke schreeuw: “ontwerp!” Het resultaat is zo duidelijk en zo tekenend dat het bij de grootste verworvenheden van de geschiedenis van de wetenschap moet worden ingedeeld. Maar in plaats daarvan is er een vreemde, beschamende stilte rondom de grote complexiteit van de cel. Waarom omhelst de wetenschappelijke gemeenschap niet met alle liefde deze fantastische ontdekking? Waarom wordt de observatie van het ontwerp met intellectuele handschoenen aangepakt? Het dilemma is, dat, terwijl er aan de ene kant van de olifant intelligent ontwerp staat, er aan de andere kant God moet staan.”13

Dit is het vooroordeel van de atheïstische evolutionistische wetenschappers die u in tijdschriften en op televisie ziet en wier boeken door u gelezen worden. Al het wetenschappelijk onderzoek dat door deze mensen wordt uitgevoerd, laat hen het bestaan van een schepper zien. Maar ze zijn zo ongevoelig geworden en verblind door de dogmatische materialistische opleiding die ze hebben genoten dat zij volharden in hun ontkenning.

Richard Dawkins, bezig met het verkondigen van de evolutie

Mensen die stelselmatig de duidelijke tekenen en het bewijs van de schepper ontkennen, worden totaal ongevoelig. Zij raken verstrikt in een onwetend zelfbewustzijn dat door hun ongevoeligheid veroorzaakt wordt, en dit eindigt zodanig dat zij een absurditeit als deugd verdedigen. Een goed voorbeeld hiervan is, dat van de prominente evolutionist Richard Dawkins, die de christenen opriep om niet aan te nemen dat iets een wonder is wat zij aanschouwen, zelfs als het beeld van de maagd Maria naar hen wuift. Volgens Dawkins: “Misschien bewogen alle atomen van het arm van de beeld wel opeens in dezelfde richting – het is hoogst onwaarschijnlijk, maar toch mogelijk.”14

De psychologie van de ongelovige bestaat al door de hele geschiedenis heen. In de Qoer-aan wordt die als volgt beschreven:

En zelfs als Wij voor hen engelen naar beneden hadden gestuurd en de doden tegen hen gesproken hadden en Wij alle zaken voor hun ogen verzameld hadden, zouden zij het niet geloven, tenzij Allah het wil, maar de meesten van hen gedragen zich onwetend. (Soera Anaam:111)

Zoals dit vers duidelijk maakt, is de dogmatische manier van denken van de evolutionisten niet een originele manier van denken, noch is het specifiek voor hen. Eigenlijk onderhoudt de evolutionistische wetenschapper niet een modern wetenschappelijk beeld, maar een onwetendheid die bewaard is gebleven uit de meest onderontwikkelde heidense gemeenschap.

Dezelfde psychologie wordt in een ander vers van de Qoer-aan omschreven:

En zelfs als Wij voor hen een hemelpoort zouden openen en zij zouden daarin moeten opstijgen, zouden zij zeker zeggen: “Onze ogen zijn duizelig. Nee, wij zijn een behekst volk.” (Soera Al-Hijr:14-5)

De massale indoctrinatie van de evolutieleer

Icons of Evolution, by Jonathan Wells

Zoals uit de bovenstaande verzen duidelijk wordt, is één van de redenen waarom de mensen de realiteit van hun bestaan niet kunnen zien, een soort ‘toverspreuk’ die hun logica beïnvloedt. Het is dezelfde ‘toverspreuk’ die ten grondslag ligt aan de wereldwijde acceptatie van de evolutietheorie. Wat we hier met toverspreuk bedoelen, is de conditionering die door indoctrinatie verkregen is. De mensen worden aan zo’n intense indoctrinatie over de juistheid van de evolutietheorie blootgesteld, dat zij zich zelfs niet realiseren dat daar fouten in zitten.

Deze indoctrinatie vormt een negatief effect in de hersenen en zorgt ervoor, dat het vermogen tot beoordeling niet meer functioneert. Omdat de hersenen onder voortdurende indoctrinatie staan, zullen zij tenslotte de werkelijkheid niet meer waarnemen zoals die is, maar zoals zij geïndoctrineerd is. Dit fenomeen kan in andere voorbeelden waargenomen worden. Bijvoorbeeld, als iemand onder hypnose is gebracht en geïndoctrineerd dat zijn bed waar hij op ligt een auto is, dan ziet hij zelfs na de hypnosesessie zijn bed als auto.

Hij denkt, dat dit heel logisch en rationeel is, want hij ziet het echt zo en hij twijfelt niet aan zijn gelijk. Voorbeelden zoals hierboven laten de efficiëntie zien van de macht van de indoctrinatie en zijn een wetenschappelijke realiteit, die in talloze experimenten geverifieerd is en die in de wetenschappelijke literatuur te boek staat als een normaal onderwerp van psychologische en psychiatrische tekstboeken.

De evolutietheorie en de materialistische wereldopvatting die daarop gebaseerd is, zijn bij de massa door zulke indoctrinerende methoden ingeprent. Mensen die de voortdurende indoctrinatie van de evolutie in de media, academische bronnen en ‘wetenschappelijke’ platforms ondergaan, zijn niet in staat zich te realiseren, dat het accepteren van deze theorie eigenlijk in strijd is met de meest basale principes van de logica. Dezelfde indoctrinatie heeft ook wetenschappers gevangen. Hoe verder we in de tijd komen des te meer jonge wetenschappelijke carrièremakers de materialistische wereldopvatting accepteren. Door de toverspreuk betoverd, gaan er vele evolutionistische wetenschappers op zoek naar wetenschappelijke bevestiging van de irrationele en ouderwetse claim van de 19de eeuwse evolutietheorie die echter al lang door wetenschappelijk bewijs weerlegd is.

Er zijn nog bijkomende mechanismen die de wetenschapper dwingen om een evolutionist en materialist te zijn. In de westerse wereld moet de wetenschapper aan bepaalde standaarden voldoen om te kunnen promoveren, om zijn academische erkenning te verkrijgen of om zijn artikelen in een wetenschappelijk tijdschrift te publiceren. De eerste voorwaarde is de blindelingse acceptatie van de evolutietheorie. Dit systeem laat wetenschappers zover gaan, dat zij hun hele leven en wetenschappelijke carrière aan het dogmatisch geloof overgeven. De Amerikaanse moleculair bioloog Jonathan Wells verwijst in zijn boek ‘Icons of evolution’, uitgegeven in 2000, naar deze mechanismen om druk uit te oefenen:

“Het dogmatisch Darwinisme begint door het opleggen van een bekrompen interpretatie op het bewijs en verklaart dat het de enige manier is om wetenschap te bedrijven. Critici worden dan onwetenschappelijk genoemd; hun artikelen worden bij de belangrijkste tijdschriften, waarvan de redactie voornamelijk uit dogmatici bestaat, afgewezen. De critici wordt door de gouvernementele instellingen de nodige subsidie ontzegd, aangezien zij die voorstellen naar de dogmatici sturen voor goedkeuring; en uiteindelijk worden de critici uit de wetenschappelijke gemeenschap verjaagd. In dit proces verdwijnt het bewijs tegen de Darwinistische opvatting eenvoudig, zoals getuigen tegen de maffia. Of het bewijs wordt begraven in gespecialiseerde uitgaven, waar alleen een toegewijd onderzoeker ze kan vinden. Op het moment dat de critici de mond is gesnoerd, en het tegenbewijs begraven is, verkondigen de dogmatici dat er een wetenschappelijk debat is over hun theorie en dat er geen bewijs tegen is.15

Dit is dus de werkelijkheid die ligt achter de bewering “de evolutietheorie wordt nog steeds in de wetenschappelijke wereld geaccepteerd”. Evolutie wordt dus niet vanwege de wetenschappelijke waarde maar vanwege de ideologische verplichting staande gehouden. Er zijn maar weinig wetenschappers die zich van dit feit bewust zijn en het risico durven te nemen om erop te wijzen dat de keizer geen kleren draagt.

In de rest van dit boek zullen we de ontdekkingen van de moderne wetenschap tegen evolutie bekijken die ofwel door de evolutionisten genegeerd worden ofwel ‘in speciale tijdschriften begraven worden”, en zullen we een duidelijk bewijs geven van het bestaan van Allah. De lezer zal er getuige van zijn, dat de evolutietheorie eigenlijk bedrog is – een bedrog dat door de wetenschap onderstreept wordt, maar toch wordt onderhouden om de schepping te kunnen ontkennen. We hopen, dat de lezer uit de betovering van de toverspreuk ontwaakt, die het verstand van de mensen verblindt en die hun vermogen om te oordelen vernietigt en dat hij goed gaat nadenken over datgene wat in dit boek gezegd wordt.

Als hij van de toverspreuk af kan komen en duidelijk en onbevooroordeeld denkt, dan zal hij spoedig de kristalheldere waarheid ontdekken. Deze onontkoombare waarheid, die ook in al haar aspecten door de moderne wetenschap getoond wordt, is dat levende wezens niet door toeval tot stand zijn gekomen, maar het resultaat van de schepping zijn. De mens kan het feit dat er een schepping is, gemakkelijk zien, als hij beseft hoe hij zelf bestaat, en hoe hij tot bestaan is gekomen uit een druppel water, of hoe perfect al wat leeft is.

Hoofdstuk 2: Een korte geschiedschrijving van de theorie

De wortels van het evolutioneel denken gaan helemaal terug tot de antieke tijd, toen er een dogmatisch geloof was dat het feit van de schepping probeerde te ontkennen. De meeste heidense filosofen van het antieke Griekenland verdedigden de idee van evolutie. Als we een kijkje nemen in de geschiedenis van de filosofie, dan zien we dat de idee van evolutie de ruggegraat van vele heidense filosofieën is.

Maar het was niet deze heidense filosofie die een stimulerende rol speelde bij de geboorte en de ontwikkeling van de moderne wetenschap maar het geloof in Allah. Veel mensen die de pioniers van de moderne wetenschap waren, geloofden in het bestaan van Allah; en terwijl zij de wetenschap bestudeerden, probeerden zij het universum te ontdekken dat Allah geschapen had en Zijn wetten en de details van Zijn schepping te doorgronden. Astronomen alsLeonardo da Vinci, Copernicus, Keppler en Galileo; de vader van de paleontologie, Cuvier; de pionier van de botanica en zoölogie, Linnaeus; enIsaac Newton, die wel als ‘de grootste wetenschapper die ooit geleefd heeft’ omschreven is, bestudeerden allen de wetenschap en geloofden niet alleen in het bestaan van Allah, maar ook dat het hele universum alleen als resultaat van Zijn schepping tot ontstaan was gekomen.16 Albert Einstein die als grootste wetenschapper van onze tijd wordt gezien, was een andere vrome wetenschapper die in Allah geloofde en hij zei het op de volgende manier: “Ik kan niets als een authentiek wetenschapper ontvangen zonder dat gedegen geloof. De situatie kon door het volgende beeld uitgelegd worden: wetenschap zonder godsdienst is lam.”17

Eén van de stichters van de moderne natuurkunde, de Duitse natuurkundige Max Planck, zei: “Iedereen die zich ook maar met wat voor soort wetenschappelijk werk bezighoudt, realiseert zich dat boven de ingang van de poorten van de tempel van de wetenschap geschreven staat: Gij moet geloof hebben. Het is een eigenschap waar de wetenschapper niet buiten kan.”18

De evolutietheorie is het resultaat van de materialistische filosofie die door de opleving van de antieke materialistische filosofie geïnspireerd werd en die in de negentiende eeuw wijd verspreid raakte. Zoals we hierboven hebben aangegeven, legt het materialisme de natuur alleen uit door zuiver materiële factoren. Omdat het de schepping vanaf het eerste begin ontkent, beweert het dat alles, levend of dood, tot stand is gekomen zonder een scheppingsdaad, maar veeleer als resultaat van toeval dat dan het verkrijgen van een bepaalde orde vereist. De menselijke geest is echter zo gestructureerd dat hij overal waar hij orde ziet een organiserende wil veronderstelt. De materialistische filosofie die tegen deze basale eigenschap van de menselijke geest ingaat, vormde in het midden van de negentiende eeuw ‘de evolutietheorie’.

Darwins denkbeelden

Charles Darwin

De Engelse naturalist, Charles Robert Darwin, is degene die de evolutietheorie ontwikkeld heeft, die men vandaag de dag nog verdedigt.

Darwin heeft nooit een officiële opleiding in de biologie genoten. Hij had slechts als amateur interesse in de natuur en levende wezens. Zijn interesse spoorde hem aan om vrijwillig deel te nemen aan een expeditie aan boord van een schip met de naam H.M.S. Beagle, dat in 1832 uit Engeland vertrok en gedurende vijf jaar de wereld rondtrok. De jonge Darwin was diep onder de indruk van de verschillende levensvormen en wel in het bijzonder van een bepaald soort vinken die hij op de Galapagos-eilanden vond. Hij dacht, dat de variatie in hun snavels veroorzaakt werd door hun aanpassing aan hun omgeving. Met dit idee in gedachten stelde hij zich voor, dat de oorsprong van het leven en de soorten in het concept van ‘aanpassing aan de omgeving’ lag. Volgens Darwin werden de verschillende levende soorten niet apart door Allah geschapen, maar kwamen eerder van een gemeenschappelijke voorouder voort en onderscheidden zich als resultaat van natuurlijke omstandigheden.

De hypothese van Darwin was niet op een wetenschappelijke ontdekking of experiment gebaseerd; maar geleidelijk aan veranderde hij deze in een pretentieuze theorie omdat hij hiervoor veel ondersteuning en aanmoediging ontving van beroemde materialistische biologen uit zijn tijd. De idee was dat de individuen die zich het beste aan hun omgeving aanpasten hun eigenschappen aan volgende generaties doorgaven; deze eigenschappen die hen een voorsprong gaven, accumuleerden in de loop van de tijd en veranderden het individu in een soort die volledig van zijn voorouders verschilde. (De oorsprong van deze eigenschappen die een voorsprong gaven, was in die tijd onbekend). Volgens Darwin was de mens het best ontwikkelde resultaat van dit mechanisme.

Darwin noemde dit proces ‘evolutie door natuurlijke selectie’. Hij dacht dat hij ‘de oorsprong der soorten’ gevonden had; de oorsprong van één soort was een andere soort. Hij publiceerde zijn opvattingen in zijn boek met de titel: ‘The origin of species, by means of natural selection’ in 1859.

Darwin was zich er wel van bewust, dat zijn theorie tal van problemen opleverde. Hij bekende dit in zijn boek in het hoofdstuk met de titel: “Moeilijkheden van de theorie”. Deze problemen bestonden voornamelijk in het fossiele archief, complexe organen van levende wezens die onmogelijk door het toeval konden worden uitgelegd (b.v. het oog) en het instinct van levende wezens. Darwin hoopte dat deze moeilijkheden zouden worden opgelost door nieuwe ontdekkingen, maar dit weerhield hem niet om een paar zeer inadequate oplossingen daarvoor aan te dragen. De Amerikaanse natuurkundige Lipson gaf het volgende commentaar op de “moeilijkheden”van Darwin:

“Bij het lezen van ‘The origin of species,’ ontdekte ik, dat Darwin veel minder zeker van zichzelf was dan hij zich vaak voordeed; het hoofdstuk met de titel: “Moeilijkheden van de theorie” bijvoorbeeld, laat aanzienlijke zelftwijfel zien. Als een natuurkundige ben ik vooral in zijn commentaar op het ontstaan van het oog geïnteresseerd.”19

Terwijl Darwin zijn theorie ontwikkelde was hij diep onder de indrukt geraakt door de evolutionistische biologen die hem voor waren gegaan en wel in het bijzonder dr Franse bioloog Lamarck.20 Volgens Lamarck passen levende wezens hun onderscheidende eigenschappen die zij gedurende hun leven verkregen hebben van de ene generatie tot de volgende aan en evolueren dus. Bijvoorbeeld, giraffen zijn uit antiloopachtige dieren geëvolueerd door hun nekken generatie naar generatie uit te steken zodat zij bij steeds hogere takken konden komen om voedsel te pakken. Darwin paste de thesis van het ‘doorgeven van verkregen onderscheidende eigenschappen’ toe en deze was door Lamarck voorgesteld als een factor die ervoor zorgt dat levende wezens evolueren.

Het primitieve niveau van de wetenschap in de tijd van Darwin

Toen Darwin zijn opvattingen publiceerde, bestonden de genetica, microbiologie en biochemie nog helemaal niet. Als zij bestaan zouden hebben, voordat Darwin zijn theorie naar voren had gebracht, dan zou Darwin gemakkelijk geweten hebben dat zijn theorie totaal onwetenschappelijk was en dan zou hij waarschijnlijk niet eens geprobeerd hebben om zijn onzinnige beweringen naar voren te brengen. De informatie die de soorten bepaalt, bestaat al in de genen en het is onmogelijk om door natuurlijke selectie een nieuw soort te vormen door de genen te veranderen. Ook de wetenschappelijke wereld had in die tijd een heel bekrompen en ruw begrip over de structuur en de functie van de cel. Als Darwin de kans had gehad om de cel met een elektronenmicroscoop te bekijken, dan was hij getuige geweest van de grote complexiteit en bijzondere structuur in de organellen van de cel. Hij zou dan met eigen ogen gezien hebben dat het onmogelijk is om zo’n complex systeem door kleine variaties te laten ontstaan. Als hij iets geweten zou hebben over bio-mathematica, dan zou hij zich realiseren, dat geen enkele proteïne, laat staan een hele cel, door toeval tot stand zou kunnen komen. Gedetailleerde bestudering van de cel was alleen mogelijk na de uitvinding van de elektronenmicroscoop. In de tijd van Darwin bestond er alleen de primitieve microscoop die we hier zien. Het was met deze microscoop alleen mogelijk het buitenste oppervlak van de cel te bekijken.

Zowel Darwin als Lamarck hadden het fout want in hun tijd kon het leven slechts door heel primitieve technologie bestudeerd worden en dat was op een totaal inadequaat niveau. Wetenschappelijke gebieden zoals de genetica en biochemie bestonden toen nog helemaal niet, zelfs niet in naam. Hun theorieën hingen dus totaal af van de kracht van hun verbeelding.

Terwijl de echo’s van het boek van Darwin nog natrilden, ontdekte de Australische botanist Gregor Mendel in 1865 de wetten van de erfelijkheid. Daar wordt tot het einde van de eeuw niet veel over gehoord, maar de ontdekking van Mendel won in de vroege 20ste eeuw aan betekenis. Dit was de geboorte van de wetenschap van de genetica. Wat later werd de structuur van de genen en de chromosomen ontdekt. De ontdekking van de structuur van de DNA-molecule in de jaren vijftig, welke grote hoeveelheden genetische informatie draagt, bracht de evolutietheorie in een grote crises. De reden was de ongelooflijke complexiteit van het leven en de ongeldigheid van het evolutionistische mechanisme dat Darwin had voorgesteld.

Deze ontdekkingen zouden de theorie van Darwin naar de vuilnisbak hebben moeten verbannen. Maar dit gebeurde niet, want bepaalde groeperingen stonden erop de theorie te herzien en te vernieuwen en naar het wetenschappelijke platform te verheffen. Deze inspanningen zijn alleen van belang als wij ons realiseren dat daarachter een ideologische opvatting ligt en geen wetenschappelijke betrokkenheid.

De wanhopige inspanningen van het neodarwinisme

Stephen Jay Gould

De theorie van Darwin kwam in een diepe crises terecht, omdat de wetten van de genetica in het eerste kwart van de twintigste eeuw ontdekt werden. Niettemin was een groep wetenschappers vastbesloten om Darwin trouw te blijven en met oplossingen hiervoor te komen. Zij ontmoetten elkaar op een bijeenkomst die in 1941 door de Geological Society of America georganiseerd was. Genetici als G. Ledyard Stebbins en Theodosius Dobzhansky, zoölogen als Ernst Mayr en Julian Huxley, paleontologen als George Gaylord Simpson en Glenn L. Iepsen en wiskundig genetici zoals Ronald Fisher en Sewall Right, kwamen na lange besprekingen manieren overeen om het Darwinisme op te lappen.

Dit kader concentreerde zich op de vraag van de oorsprong van de bevoordelende variaties die er waarschijnlijk voor zorgden dat levende wezens evolueren – een onderwerp dat Darwin zelf niet kon uitleggen, maar eenvoudig uitprobeerde door stap voor stap op Lamarch te steunen. Het idee was nu de ‘willekeurige mutaties’. Ze noemden deze theorie ‘De moderne synthetische evolutietheorie’ die geformuleerd werd door het toevoegen van het concept van de mutatie aan de thesis van Darwin over de natuurlijke selectie. Na korte tijd werd deze theorie bekend onder de naam ‘neodarwinisme’ en degenen die deze theorie presenteerden, werden neodarwinisten genoemd.

De volgende decennia werd een tijd van wanhopige pogingen om het neodarwinisme te bewijzen. Het was al bekend, dat mutaties of ‘ongelukken’, die in de genen van levende wezens plaatsvinden altijd slecht waren. Neodarwinisten probeerden een geval te vinden van ‘goede’ mutaties die een voordeel opleverden, dit door duizenden experimenten met mutaties uit te voeren. Al hun pogingen bleken te mislukken.

Neo-Darwinism's architects:
Ernst Mayr	Theodosius Dobzhansky	Julian Huxley

Ze probeerden ook te bewijzen, dat de eerste levende wezens door toeval tot stand waren gekomen onder de primitieve omstandigheden van de aarde, ook deze theorie was gedoemd te mislukken tijdens de experimenten die ze daarvoor verrichtten. Ieder experiment dat diende te bewijzen dat het leven door toeval ontstaan is, mislukte. Waarschijnlijkheidsberekeningen bewezen, dat zelfs geen enkel proteïne, de bouwsteen van het leven, door toeval tot stand kon komen. En de cel – die volgens de evolutionisten door toeval onder de primitieve en niet-controleerbare aardse omstandigheden zou moeten verschijnen, kon zelfs niet in het best ontwikkelde laboratorium van de twintigste eeuw worden samengesteld.

Het neodarwinisme wordt ook door het fossielarchief verslagen. Er zijn nooit ergens waar ook ter wereld, ‘overgangsvormen’ gevonden die de geleidelijke evolutie van de levende organisme van primitief tot ontwikkeld zoals de neodarwinistische theorie beweert. Tegelijkertijd liet de hedendaagse anatomie zien dat soorten die zich zogenaamd uit elkaar hebben ontwikkeld, eigenlijk een heel verschillende anatomie hebben en dat ze nooit voorouders of afstammelingen van elkaar konden zijn.

Maar het neodarwinisme is nooit, op welke wijze dan ook, een wetenschappelijke theorie geweest, maar was een ideologisch dogma, in feite zelfs een soort ‘religie’. De Darwinistische professor in de filosofie en zoölogie, Michael Ruse, bekent dit met de volgende woorden:

En zeker er is geen twijfel over, dat in het verleden en ik denk ook in het heden, voor vele evolutionisten, de evolutie gefunctioneerd heeft als iets met elementen die, laten we zeggen, aan een seculiere religie verwant zijn… En het is voor mij heel duidelijk dat op een bepaald zeer fundamenteel basisniveau, evolutie als een wetenschappelijke theorie een bepaalde verplichting heeft naar een soort naturalisme…21

Dit is dan ook de reden waarom de vertegenwoordigers van de evolutietheorie ondanks bewijs van het tegengestelde, die nog steeds blijven verdedigen. Er is een zaak waarover zij het niet eens zijn, n.l. welke van de verschillende modellen die van de evolutietheorie zijn voorgesteld, de juiste is. Eén van de belangrijkste modellen hiervan is het fantasievolle scenario van het ‘onderbroken evenwicht.’

Trial en error: onderbroken evenwicht

De meeste wetenschappers die in de evolutietheorie geloven, accepteren de neodarwinistische theorie van de langzame, geleidelijke evolutie. Maar de laatste decennia is er een ander model naar voren gebracht. Dit model wordt “onderbroken evenwicht”, genoemd, dit model verwerpt het darwinistische idee van de cumulatieve stap voor stap evolutie en beweert dat de evolutie door grote, niet te voorspellen sprongen plaatsvindt.

De eerste vurige verdedigers van deze opvatting kwamen aan het begin van de 70-tiger jaren op. Twee Amerikaanse paleontologen, Niles Eldredge en Stephen Jay Gould, waren zich zeer goed bewust van het feit, dat de beweringen van het neodarwinistische theorie volledig door het fossielarchief verworpen werden. De fossielen bewezen, dat levende organisme niet door een geleidelijke evolutie ontstonden, maar opeens verschenen in hun volledige vorm. De neodarwinisten leefden in de stille hoop, dat de tot dan toe verloren tussenvormen op een dag gevonden zouden worden. Hoewel ze beseften dat deze hoop nergens op gebaseerdwas, waren Elredges en Gould niet in staat het evolutionistische dogma te verwerpen, daarom brachten zij een nieuw model naar voren, dat van het onderbroken evenwicht. Deze theorie beweert dat de evolutie niet plaats vond door kleine variaties, maar eerder opeens en met grote veranderingen.

Vandaan de dag zijn er duizenden wetenschappers over de hele wereld, en wel in het bijzonder in de Verenigde Staten en Europa, die de evolutietheorie veroordelen en hier vele boeken over uitgegeven hebben. Hierboven zijn er een paar voorbeelden.

Dit model was niets anders dan een model voor fantasten. Bijvoorbeeld de Europese paleontoloog O.H. Shindowold, die de weg voor Elredge en Gould effende, beweerde, dat de eerste vogel uit een reptielenei kroop als een ‘grote mutatie’, wat dus het resultaat is van een ‘groot ongeluk’ dat in de genetische structuur plaatsvond.22

Volgens dezelfde theorie konden wat landdieren zich in reusachtige walvissen veranderen en plotseling omvangrijke veranderingen ondergaan! Deze beweringen, die tegenstrijdig zijn met alle regels van de genetica, biofysica en biochemie, zijn net zo wetenschappelijk als de sprookjes van de kikker die in de prins verandert. Maar getroffen door de crises waarin het neodarwinisme verkeerde, omhelsden een paar evolutionistische paleontologen deze theorie, die nog vreemder is dan het neodarwinisme zelf.

Het enige doel van dit model was een verklaring geven voor de gaten in het fossielarchief die het model van het neodarwinisme niet kon uitleggen. Maar het kan nauwelijks rationeel genoemd worden om aan te nemen, dat het gat in het fossielarchief bij de evolutie van de vogel, uitgelegd wordt door een vogel opeens uit een reptielenei te laten komen, door de opvatting van de evolutionisten zelf, dat bij de evolutie van de ene soort naar de ander een groot aantal positieve veranderingen plaatsvindt in de genetische informatie. Maar geen enkele mutatie verbetert de genetische informatie of voegt er nieuwe informatie aan toe. Mutaties gooien alleen de genetische informatie door elkaar. Dus grote mutaties die door de aanhangers van het onderbroken evenwicht bedacht zijn kunnen slechts grote verminderingen en verwarringen in de genetische informatie teweegbrengen.

Maar het model van het onderbroken evenwicht stort al bij de eerste stap in elkaar door zijn onmogelijkheid om de vraag van de oorsprong van het leven aan te spreken, dit is ook de vraag die in het neodarwinistische model vanaf het eerste begin verworpen wordt. Omdat er zelfs geen enkele proteïne door het toeval gevormd kon worden, is de discussie of deze triljoenen proteïnen nu een onderbroken of geleidelijke evolutie zijn ondergaan zinloos.

Ondanks dit is het model dat bij ons opkomt als we het woord evolutie horen nog steeds het neodarwinistische. In de volgende hoofdstukken zullen we eerst de twee denkbeeldige mechanisme van het neodarwinistische model bekijken en het dan aan de hand van het fossielenarchief testen. Hierna zullen we het over de vraag van het ontstaan van het leven hebben, die zowel het neodarwinistische model als alle andere modellen zoals de ‘evolutie in sprongen’ teniet zullen doen.

Maar voordat we dit gaan doen is het nuttig om de lezer eraan te herinneren dat de werkelijkheid waar we in ieder stadium aan moeten denken, is dat het evolutionistische scenario een sprookje is, een groot bedrog dat een volledige afwijking van de werkelijke wereld is. Het is een scenario wat gebruikt werd om de wereld gedurende 140 jaar te bedriegen. Dankzij de laatste wetenschappelijke ontwikkeling, wordt de voortdurende verdediging hiervan uiteindelijk onmogelijk.

Darwins Racisme

Eén van de belangrijkste maar minst bekende aspecten van Darwin is zijn racisme: Darwin zag de blanke Europeanen als meer ontwikkeld dan alle andere menselijke rassen. Terwijl Darwin aannam dat de mens zich uit aapachtige wezens had ontwikkeld, beweerde hij dat bepaalde rassen zich beter hadden ontwikkeld dan anderen en dat de laatste nog steeds aapachtige trekken hadden. In zijn boek: The descent of man, wat hij na The origin of spieces uitgaf, sprak hij openlijk over de grotere verschillen tussen de mensen van bepaalde rassen.  (Benjamin Farrington, What Darwin really said. London: Sphere Books, 1971, pp. 54-6.) In zijn boek beschouwde Darwin zwarte mensen en Australische Aboriginals gelijk aan gorilla’s en dat zij op den duur door beschaafde rassen vervangen zouden worden. Hij zei: “In de nabije toekomst, niet erg ver wanneer het in eeuwen gemeten wordt, zullen de beschaafde rassen van de mens vrijwel zeker de primitieve rassen over de hele wereld uitroeien en vervangen. Tegelijkertijd zullen antropomorfische apen ongetwijfeld uitgeroeid zijn. De kloof tussen de mens en zijn naaste verwanten zal dan groter zijn, want het zal dan gaan tussen aan de ene kant de mens in een beschaafdere staat, mogen we hopen, zelfs dan de Kaukasische mens, en wat apen zo laag als de baviaan aan de andere kant. In plaats van zoals nu tussen de neger of de Aboriginal en de gorilla.” ( Charles Darwin. The descent of man, 2nd ed., New York : A.L. Burt Co., 1874, p. 178) De onzinnige ideeën van Darwin waren niet alleen theorie, maar kregen een positie waarin zij de belangrijkste “wetenschappelijke basis”vormden voor het racisme. Aangenomen dat het levende wezen zich in de strijd om het bestaan ontwikkelde, werd het Darwinisme zelfs in de sociale wetenschappen aangenomen en veranderde in een concept dat bekend werd onder de naam: sociaal darwinisme. Het sociaal darwinisme beweert dat de bestaande menselijke rassen ieder een bepaalde plaats op de evolutieladder hebben en dat de Europese rassen het best ontwikkeld van alle waren en dat vele andere rassen nog aapachtige trekken hadden.

1- Benjamin Farrington, What Darwin Really Said. London: Sphere Books, 1971, pp. 54-56 2- Charles Darwin, The Descent of Man, 2nd ed., New York: A.L. Burt Co., 1874, p. 178